Asielwaanzin ten top: Belastingbetaler bloedt voor buitenlandse verkrachters die levenslang in de tbs zitten
In dit artikel:
Volgens een bericht in De Telegraaf bezetten momenteel zo'n 160 personen zonder Nederlandse nationaliteit een van de schaarse tbs-plaatsen in Nederland; minstens vijftig van hen zijn officieel als 'ongewenst vreemdeling' aangemerkt. De krant en betrokkenen hekelen dat deze mensen, vaak veroordeeld voor zware misdrijven, wel in klinieken worden behandeld maar niet worden uitgezet, waardoor zij soms jarenlang op kosten van de staat blijven zitten. Een casus die wordt genoemd is een Iraanse man die in 2017 in Tilburg vrouwen probeerde aan te randen en sindsdien tbs kreeg; ook in 2026 zit hij nog in een Nederlandse tbs-kliniek.
Critici wijzen op de hoge kosten (door sommigen ruim 800 euro per persoon per dag genoemd) en stellen dat het systeem oneerlijk is tegenover Nederlandse delictenaren en slachtoffers, nu beschikbare behandelplaatsen worden ingenomen door mensen die volgens hen geen recht hebben op verblijf. Strafrechtadvocaat Job Knoester waarschuwt dat langdurige tbs-behandelingen snel miljoenen euro's vergen en pleit voor een andere aanpak.
De kern van het probleem is juridisch en praktisch: uitzetting wordt vaak belemmerd als terugkeer naar het land van herkomst onveilig is of als daar geen passende psychiatrische zorg bestaat. De Raad voor Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming (RSJ) benadrukt dat Nederland mensen met ernstige psychische problemen niet mag wegsturen naar landen zonder behandelvoorzieningen. Daardoor blijven sommige ongewenste vreemdelingen in Nederland voor behandeling zitten, in plaats van in detentie te blijven of uitgezet te worden.
Als oplossing worden in het artikel meerdere maatregelen voorgesteld: geen tbs opleggen aan ongewenste vreemdelingen, hen hun straf in reguliere gevangenissen laten uitzitten en vanaf dag één inzetten op uitzetting; landen die weigeren hun burgers terug te nemen zouden volgens voorstanders strengere sancties en stopzetting van ontwikkelingshulp moeten krijgen. Het stuk is oprecht politiek geëngageerd en roept op tot hardere asiel- en migratiepolitiek; tegelijk blijft de kwestie complex door internationale mensenrechtenverplichtingen en medische-ethische aspecten rond verplichte psychiatrische zorg.